top of page

ভাটৌ চৰাই

এদিন কিনি আনিছিলোঁ‌ সেউজীয়া পক্ষী ফুটিছিল মৰমৰ মাত।

বনৰীয়া চৰাই তই, ঘৰচীয়া হলি, সেই বাবে মেলি দিছিলোঁ‌ তোক।

বিশ্বাসৰ এবুকু মৰম লৈ ঘূৰি ফুৰিছিলি ঘৰৰ কোঠাত, তই যেন সহোদৰ ভাই।

আলহি আহিলে স্নেহেৰে আদৰিছিলি, একেখন বিচনাত শুইছিলি তই।

আবেগিক মৰমেৰে কোলাত আহি উঠিলে তই হেঁ‌পাহৰ চুমা দিছিলোঁ তোক।

আজি হেৰালি ক’ত, উৰি গলি কাকো নোকোৱাকৈ, তই কপটীয়া ভাটৌ চৰাই।

0 views0 comments

Related Posts

See All

Kommentare


bottom of page